Berlin Victory Column and my pencil skirt

SONY DSC

Time for very impressive place in Berlin namely The Victory Column or Siegessäule. The Vitory Column is located in scenic place Großer Tiergarten Park, designed by Heinrich Strach (german architect wich designed construction of the Alte Nationalgalerie in Berlin or Flatow Tower in Babelsberg Park) for commemorate the Prussian victory in the Danish-Prussian War, exposed on 2 September 1873. The Victory Column also commemorate Prussia had defeated Austria in Austro-Prussian War (1866) and France in 1870-71 Franco-Prussian War. Later victories inspired the addidtion impressive bronze sculpture with effigy of Victoria. (8,3 metres high and 35 tonnes weight) Sculpture designed by Friedrich Drake. Total hight is 67 m. Project on a vase of polished red granite. We can see the columns which sits on a hall of pillars. Very interesting is a project of glass mosaics, designed by Anton von Werner. Inside of this project we can find stair leading up to the observation platform. Four bronze reliefs decorated the  foundation. Reliefs showing the three wars and the victorious marching to Berlin. Artists: Alexander Calandrelli, Albert Wolf, Karl Keil, Moritz Schulz. It’s worth mentioning about details like golden cannon barrels and golden garlands around the column.

With reference to my fashion inspiration I chose pencil skirt 🙂 I love pencil skirts and in my opinion it’s very good way for showing feminine figure, womens shapes. Also I’m a big fan of this pattern-similar to tartan. Interesting is a detail in the form of ,,bonding” two bonds on the hips. Next I chose sweater with  my lovely wide sleeves in beige tones from NOA NOA shop. As for accessories, I’ve got massive earring with circles in different sizes. Burgundy colour with tinged with gold.

www.noanoa.com

woman


portrait


earrings


architecture


columns


pencilskirt


Skirtdetails


sleeves


me


columnvictory


details


blonde


winterjacket


woman

relief


 

column

 

http://www.instagram.com/mysquareshoots

http://www.lookbook.nu/mysquareshoots

https://www.facebook.com/mysquareshoots/

http://www.instagram.com/justrzanka photos

Jan Brueghel the Elder + My plant print

bnbn

picture

painting

details

details3

details2

Jan Brueghel Aksamitny,  Bukiet kwiatów z poczwarkami i motylami1612, olej na miedzi.

Powyższa kompozycja to obraz autorstwa jednego z członków znanej rodziny Brueghel, Jana (starszego). Brueghel zwany często aksamitnym był zasadniczo jednym z czterech najważniejszych osobistości artystycznych tej rodziny. Urodzony w Brukseli w roku 1568 pozostawił po sobie wiele dzieł malarskich w których wykazuje on ponadprzeciętny talent w malowaniu kwiatów. Ojcem artysty był mistrzowski malarz Niderlandów Pieter Bruegel, który znany jest nam z wielu arcydzieł takich jak: Wieża Babel, Pejzaż z upadkiem Ikara czy wiele kompozycji obrazujących przysłowia niderlandzkie jak Dwie Małpy z 1562 roku, które nawiązują treścią do powiedzenia: sądzić się o orzech laskowy – czyli krótko mówiąc oznaczało to bezsensowny spór o mało istotną sprawę. Te jak i inne cenne kompozycje ojca Jana Aksamitnego rozsiane są głównie po galeriach miast takich jak Berlin czy Wiedeń. PieterBruegelpaintingDziś jednak pragnę przyjrzeć się bliżej twórczości Jana Brueghel’a Aksamitnego a dokładniej jednej z jego kompozycji kwiatowych zatytułowanych Bukiet kwiatów z poczwarkami i motylami, który znajduje się w Accademia Carrara – muzeum sztuki mieszczącym się w mieście Bergamo we Włoszech. Warto zacząć od przydomka Aksamitny jakim został obdarowany ten artysta. Określenie to związane jest ściśle z delikatnością faktury malarskiej, która wyróżnia jego prace oraz harmonią jak i subtelną tonacją kolorystyczną. Jan Brueghel Aksamitny malował w stylu manieryzmu i baroku tworząc przy tym popularny gatunek malarski w sztuce flamandzkiej – XVII wieczne kwiaty i pejzaże. Miał on okazję uczyć się fachu od swej babki Mayken Verhulst (Marie Bessemers) – znanej wówczas miniaturzystki. Artysta ten był nadwornym malarzem arcyksięcia Alberta w Brukseli a także przyjacielem i współpracownikiem Petera Paula Rubensa. W pracowni mistrza flamandzkiego specjalizował się w malowaniu kwiatów, zwierząt i pejzaży… Dzięki temu okresowi zawdzięczamy tym artystom obrazy takie jak: Adam i Ewa w ogrodzie rajskim czy Raj i grzech pierworodny. Z czasem działalność malarską Jana Brueghela kontynuowali jego synowie, Jan III oraz Ambrosius i jego liczni potomkowie. Jan Brughel starszy często jako podobrazia używał miedzianej blachy co powodowało trwałość podłoża oraz brak możliwości negatywnych czynników zewnętrznych działających na obraz. Co ważne, artysta ten był autorem nowego typu przedstawienia: Madonny otoczonej wieńcem kwiatów. Wielu możnych oraz wykształconych odbiorców, twierdziło iż kwiaty w jego dziełach poprzez swą rozmaitość i piękno form pozwalają dostrzec nam wspaniałość stwórcy. Artysta zatem na powyżej kompozycji kwiatowej ukazuje nam wysublimowane bogactwo natury. Kwiaty zanim zostały wyodrębnione w XVII wieku w samodzielne obrazy, pojawiały się w wielu dziełach o tematyce historycznej, mitologicznej czy religijnej. Wówczas przemijające piękno kwiatów oferowało pretekst do snucia refleksji nad naturą człowieka, naturą fizyczną czy boską naturą. Martwa natura staje się tu zatem nośnikiem wielu znaczeń symbolicznych. Kwiaty przedstawione na obrazie to w większości, jak sądzę piwonie będące symbolem dostatku i szczęścia oraz tulipany silnie wiążące się z treściami wanitatywnymi. Tulipan jako vanitas bogactw ziemskich i człowieka. Część z nich przedstawiona jest przez malarza w fazie pełnego rozkwitu, zaś niektóre piwonie są jeszcze jako nierozwinięte pączki. Zastosowany kontrast przez artystę sugeruje Nam zwrócenie uwagi na przemijalność egzystencji, ścięte kwiaty ukazujące bujne bogactwo natury, wydarte z naturalnego otoczenia – uschną, tym samym ofiarując miejsce nierozwiniętym jeszcze pączkom… Ponadto malarz w dolnej części kompozycji przedstawił w sposób bardzo szczegółowy motyle oraz poczwarki. Tym samym ponownie kładząc nacisk na przemijalność. Poczwarka jako stadium rozwojowe owadów informuje nas o ciągłym rozwoju i przeistaczaniu. Jan Aksamitny przedstawia nam niezwykłe bogactwo symboli, zwracając przy tym uwagę na każdy detal kompozycji. Również dekoracyjny wazon może stanowić tu symbol bogactwa, które jednak jest niczym w zestawieniu z przemijalnością życia. Tło kompozycji jest jednolite aby uwagę odbiorcy mogła skupić wyłącznie martwa natura.

Poniżej kilka moich squareshoot’ów wraz z roślinnym wzorem jako inspiracja modowa 🙂

meandlandscape


blouse


meandplants


plantprint


plantprint2


totallook


detailsprint

The few shoots from National Museum in Poznań

words-1-300x237

Galeria Sztuki Polskiej od końca XVIII wieku do 1945

 

Efektowna rzeźba autorstwa Franciszka Blacka artysty urodzonego w Warszawie w 1881 roku, czynnie działającego w Paryżu oraz Szwajcarii. Black w swej twórczości skupiał się między innymi na wykonywaniu portretów w wielu gatunkach rzeźbiarskich, wiele z nich odnaleźć możemy w formach nagrobnych paryskich cmentarzy czy Muzeum Saint-Maur-des-Fossés oraz w Bibliotece Polskiej w Paryżu. Dzięki woli artysty do  zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu trafiły  24 rzeźby jego autorstwa. Jedną z nich jest portret hrabiny Boisouvray wykonany z białego marmuru, podkreślający dziewczęcą delikatność modelki. Black zachowując idealne proporcje oraz zróżnicowania fakturowe, przestawia nam marmur jako idealny materiał rzeźbiarski. Jest ona świetnym przykładem harmonijnego portretu dziewczęcego. Rzeźba znajduje się w Galerii Sztuki Polskiej od końca XVIII wieku do 1945.

 

sculpture

sculpture2

Franciszek Black, Portrait of Count Boisrouvray, marble, 1917.


painting

detail

details2

Wacław Borowski, Womens, oil on canvas, 1939.

Kobiety widziane oczami Wacława Borowskiego, artysty urodzonego w Łodzi, trudniącego się w malarstwie, grafice, litografii oraz scenografii. Znany jako współzałożyciel i członek warszawskiej grupy Rytm w latach 1922-1932, propagującej idee różnych odmian nowego klasycyzmy oraz sztuki narodowej. Borowski to zatem idealny przykład artysty, wpisującego się w estetykę nowego klasycyzmu lat 20,30. W jego twórczości malarskiej zauważyć możemy wpływy paryskie, szczególnie inspirował się pracami Matisse’a czy André Deraina. Czynny udział w Stowarzyszeniu Artystów Polskich „Rytm” zaowocował przyjaźnią ze znanym wówczas malarzem i rysownikiem Eugeniuszem Żakiem. Borowski wraz z przyjacielem stylizował się głównie na włoskich mistrzach okresu Quattrocenta, tym samym dając początek nowemu stylowi. Para przyjaciół stworzyła własny, unikatowy styl w którym arkadyjski wyraz i liryczny nastrój, są jego ważnymi elementami . Borowski doskonale radził sobie z zasadami komponowania obrazu, na co wpływ miało w dużej mierze poznawanie tajników sztuki renesansu dzięki licznym podróżom do Włoch. Idealnym tego przykładem jest powyższa kompozycja z dwiema kobietami w centralnej części. Większość prac artysty, przepełniona jest magią teatralnych ujęć co doskonale widać na powyższym płótnie ♡

Co ciekawe, artysta projektował również banknoty dla Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych 🙂

banknot_20zl_1940


PruszkowskiArt

detailPruszkowski

Tadeusz Pruszkowski, Self-portrait, oil on canvas, 1926.

Kolejny przykład artysty związanego z ugrupowaniem Rytm. Malarz, krytyk i pedagog, głównie związany twórczo z Warszawą i Kazimierzem Dolnym. W 1922 roku otrzymał miano profesora w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Pracownia malarza w akademii skupiała wielu studentów, których działania doprowadziły do powstania czterech ugrupowań artystycznych. Były to: Bractwo św. Łukasza, Szkoła Warszawska, Loża Wolnomalarska i Grupa Malarska, które propagowały założenia malarza. Na początku drogi artystycznej, Pruszkowski podejmowałam tematykę historyczną by następnie poświęcić się malarstwu portretowemu. Na płótnach malarza widnieje wiele osobistości pochodzących wówczas z  różnych elit intelektualnych. Rzadziej malował on pejzaże czy martwe natury. W 1914 roku odbyła się jego pierwsza indywidualna wystawa w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Artysta w swej twórczości opierał się na dobrym rysunku, uwypuklając tym samym plastyczność form. Z biegiem czasu kolorystyka portretów ręki T. Pruszkowskiego ulegała zmianie. Prezentowany autotoportret artysty z Muzeum Narodowego w Poznaniu prezentuje nam zwartą formę, w której to utożsamianie z rolą clowna pokazuje nie tylko dystans artysty do samego siebie, ale co istotne aspekt psychologiczny widoczny w wielu innych portretach. Autoportret jako clown to swoista gra z odbiorcą…

*

PAN Archiwum Warszawa.


paintings

detail5

Władysław Lam, Still Life, oil on canvas, 1923.

Władysław Lam to malarz, grafik jak i krytyk sztuki, kształcący się pod skrzydłami samego Teodora Axentowicza i Józefa Mehoffera. Urodzony w 1983 roku w Harcegowinie, związany był z Wydziałem Architektury Politechniki Lwowskiej, a tuż po wojnie z Katedrą rysunku, malarstwa i rzeźby – Politechniki Gdańskiej. W swej twórczości podejmował się kompozycjom figuralnym, pejzażom czy portretom. Martwa natura z 1923 ukazuje nam chromatyczną kompozycję, w której to zauważyć możemy związek z formizmem. Artysta bowiem upraszcza formy, dążąc tym samym do geometryzacji, a wszystko to potęguje płaska plama barwna.  Martwa natura dzięki licznych kontrastom jest dla nas przejrzysta i czytelna.


composition

Maria Nicz-Borowiakowa, Musical Theme, collage, 1925.

composition2

Maria Nicz-Borowiakowa, Nude, oil on canvas, 1924.

Jako jedna najpopularniejszych przedstawicielek polskiego konstruktywizmu, w swej twórczości odwoływała się do awangardowej estetyki. Postawa twórcza artystki wiązała się ze znajomościami jakie nabyła w okresie studiów, głównie plenerów w Bukowinie i Niedzicy gdzie obcowała między innymi z Mieczysławem Szczuką, Henrykiem Stażewskim czy Teresą Żarnower. Brała ona czynny udział w ugrupowaniu Blok i Praesens. Co istotne, Borowiakowa często odnosiła się do kubizmu, którym zaraziła się podczas podróży do Paryża 1922 roku. Artystka tworzyła wiele kompozycji jak akty czy martwe natury, dbając przy tym o ład kompozycji oraz wykorzystując tym samym wiele geometrycznych form. Pod koniec 1924 roku, zaczęła tworzyć swe pierwsze kompozycje abstrakcyjne, na których dokładnie określała porządek rozmieszczania barw. Z czasem Maria Nicz-Borowiakowa zaczęła stosować technikę kolażu. Jak w przypadku powyższej kompozycji z 1925 roku gdzie fragmenty listew oraz drewniane półkule o różnej wielkości nakleiła na pomalowaną wcześniej płaską powierzchnię. Będąc w Galerii Sztuki Polskiej od XVIII w. do 1945 warto chodź na chwilę zatrzymać się przed pracami jej autorstwa, które stanowią dla nas świetny przykład ładu i porządku kompozycji.


Hippocrates’ Students by the Motława – EXHIBITION

words

Nov 15 2016Feb 5 2017

The National Museum in Gdańsk


exposition

Exposition

*


opusmedic

Daniel Beckher, De cultrivoro Prussiaco observatio et curatio singularis, 1640, Leiden


painting

Andreas Stech, Portrait of Johann Gabriel Schmiedt,

oil on canvas, 1678

*

oiloncanvas

Details


engravingdetails

Interesting details from engraving by Friedrich Carl Goebel, 1713


medicalengraving3

medicalengraving

Caspar Bauhin, Institutiones anatomicae corporis virilis et muliebris historiam exhibentes, 1604

*


engravingdetail

Engraving by Johann Benscheimer, details from portrait of Johann Georg Schwabe, 1661


map

Nathanel Mathaeus von Wolf, Unterricht vors Volk gegen die Pest, 1770


legsmuseum


opuspaleonthology

Johann Philip Breyn, Dissertatio physica de polythalamiis, nova testaceorum classe, 1732


engraving5

engraving7

Portrait of Johannes Placotomus, engraving, 1574

*


plantengraving

Jakob Breyne, Prodromi fasciculi rariorum plantarum primus et secundus, 1739


opusmedical

Antonio Musa Brasavola, 1540


exposition3


engraving6

Details by Gerard Edelinck from portrait of Christoph Gottwald, 1753

*