RED LDN

WOMAN

Powracam do Was z moimi letnimi inspiracjami! Tym razem jest to głęboka czerwień, chodź ta miłość trwa zdecydowanie bardzo długo! Postawiłam na kontrast granatu i czerwieni, to coś co zdecydowanie przypadło mi do gustu. Czerwień bez wątpienia potrafi zdziałać cuda w letnich stylizacjach. Poniżej kilka prac artystów takich jak Joseph Kosuth czy Raymond Parker, to właśnie ich prace chodzą mi po głowie tego miesiąca, za sprawą tej głębokiej czerwieni. Szczególnie cenię sobie prace Josepha, który za sprawą sztuki konceptualnej bawi się z publicznością a tym samym zachęca ją do do myślenia nad tym co tak naprawę widzi odbiorca…

Czerwień zawsze!


I’m coming back with my summer inspirations! This time I chose deep red colour, although this love lasts from really long time! I decided for contrast between navy blue and deep red, this combination definitely appealed to me. The red colour can works wonder, especially in many summers outfits. You can find below a few examples of art who inspired me during this month. Works by Joseph Kosuth or Raymond Parker cause that I’m thinking about these works all the time! Especially conceptual art by Joseph is close to my heart, in result his audience is involved in perception his art. It’s kind of play with audience in the art’s gallery.

Red is always a good idea!

josepg-kosuth

JOSEPH KOSUTH


john-cedarstrom

JOHN CEDASTROM


chanel-high-waist-red-linen-skirt

CHANEL HIGH WAIST RED LINEN SKIRT


barry-oretsky

BARRY ORETSKY


cris-gianakosDodaj pliki

CRIS GIANAKOS


zbigniew-blajerski

ZBIGNIEW BLAJERSKI


raymond-parker-1980

RAYMOND PARKER


skyler-grey

SKYLER GREY


adam-wallacavage

ADAM WALLACAVAGE


ME


STRIPES


OUTFIT


heelsskirt


woman


portrait


outfitredskirt


skirt

Jan Brueghel the Elder + My plant print

bnbn

picture

painting

details

details3

details2

Jan Brueghel Aksamitny,  Bukiet kwiatów z poczwarkami i motylami1612, olej na miedzi.

Powyższa kompozycja to obraz autorstwa jednego z członków znanej rodziny Brueghel, Jana (starszego). Brueghel zwany często aksamitnym był zasadniczo jednym z czterech najważniejszych osobistości artystycznych tej rodziny. Urodzony w Brukseli w roku 1568 pozostawił po sobie wiele dzieł malarskich w których wykazuje on ponadprzeciętny talent w malowaniu kwiatów. Ojcem artysty był mistrzowski malarz Niderlandów Pieter Bruegel, który znany jest nam z wielu arcydzieł takich jak: Wieża Babel, Pejzaż z upadkiem Ikara czy wiele kompozycji obrazujących przysłowia niderlandzkie jak Dwie Małpy z 1562 roku, które nawiązują treścią do powiedzenia: sądzić się o orzech laskowy – czyli krótko mówiąc oznaczało to bezsensowny spór o mało istotną sprawę. Te jak i inne cenne kompozycje ojca Jana Aksamitnego rozsiane są głównie po galeriach miast takich jak Berlin czy Wiedeń. PieterBruegelpaintingDziś jednak pragnę przyjrzeć się bliżej twórczości Jana Brueghel’a Aksamitnego a dokładniej jednej z jego kompozycji kwiatowych zatytułowanych Bukiet kwiatów z poczwarkami i motylami, który znajduje się w Accademia Carrara – muzeum sztuki mieszczącym się w mieście Bergamo we Włoszech. Warto zacząć od przydomka Aksamitny jakim został obdarowany ten artysta. Określenie to związane jest ściśle z delikatnością faktury malarskiej, która wyróżnia jego prace oraz harmonią jak i subtelną tonacją kolorystyczną. Jan Brueghel Aksamitny malował w stylu manieryzmu i baroku tworząc przy tym popularny gatunek malarski w sztuce flamandzkiej – XVII wieczne kwiaty i pejzaże. Miał on okazję uczyć się fachu od swej babki Mayken Verhulst (Marie Bessemers) – znanej wówczas miniaturzystki. Artysta ten był nadwornym malarzem arcyksięcia Alberta w Brukseli a także przyjacielem i współpracownikiem Petera Paula Rubensa. W pracowni mistrza flamandzkiego specjalizował się w malowaniu kwiatów, zwierząt i pejzaży… Dzięki temu okresowi zawdzięczamy tym artystom obrazy takie jak: Adam i Ewa w ogrodzie rajskim czy Raj i grzech pierworodny. Z czasem działalność malarską Jana Brueghela kontynuowali jego synowie, Jan III oraz Ambrosius i jego liczni potomkowie. Jan Brughel starszy często jako podobrazia używał miedzianej blachy co powodowało trwałość podłoża oraz brak możliwości negatywnych czynników zewnętrznych działających na obraz. Co ważne, artysta ten był autorem nowego typu przedstawienia: Madonny otoczonej wieńcem kwiatów. Wielu możnych oraz wykształconych odbiorców, twierdziło iż kwiaty w jego dziełach poprzez swą rozmaitość i piękno form pozwalają dostrzec nam wspaniałość stwórcy. Artysta zatem na powyżej kompozycji kwiatowej ukazuje nam wysublimowane bogactwo natury. Kwiaty zanim zostały wyodrębnione w XVII wieku w samodzielne obrazy, pojawiały się w wielu dziełach o tematyce historycznej, mitologicznej czy religijnej. Wówczas przemijające piękno kwiatów oferowało pretekst do snucia refleksji nad naturą człowieka, naturą fizyczną czy boską naturą. Martwa natura staje się tu zatem nośnikiem wielu znaczeń symbolicznych. Kwiaty przedstawione na obrazie to w większości, jak sądzę piwonie będące symbolem dostatku i szczęścia oraz tulipany silnie wiążące się z treściami wanitatywnymi. Tulipan jako vanitas bogactw ziemskich i człowieka. Część z nich przedstawiona jest przez malarza w fazie pełnego rozkwitu, zaś niektóre piwonie są jeszcze jako nierozwinięte pączki. Zastosowany kontrast przez artystę sugeruje Nam zwrócenie uwagi na przemijalność egzystencji, ścięte kwiaty ukazujące bujne bogactwo natury, wydarte z naturalnego otoczenia – uschną, tym samym ofiarując miejsce nierozwiniętym jeszcze pączkom… Ponadto malarz w dolnej części kompozycji przedstawił w sposób bardzo szczegółowy motyle oraz poczwarki. Tym samym ponownie kładząc nacisk na przemijalność. Poczwarka jako stadium rozwojowe owadów informuje nas o ciągłym rozwoju i przeistaczaniu. Jan Aksamitny przedstawia nam niezwykłe bogactwo symboli, zwracając przy tym uwagę na każdy detal kompozycji. Również dekoracyjny wazon może stanowić tu symbol bogactwa, które jednak jest niczym w zestawieniu z przemijalnością życia. Tło kompozycji jest jednolite aby uwagę odbiorcy mogła skupić wyłącznie martwa natura.

Poniżej kilka moich squareshoot’ów wraz z roślinnym wzorem jako inspiracja modowa 🙂

meandlandscape


blouse


meandplants


plantprint


plantprint2


totallook


detailsprint

Me, Lombardy and Giorgio de Chirico

title

signature

painting

details

details2

Pieśń miłosna, 1914

Oficjalnie za narodziny malarstwa metafizycznego przyjmuje się rok 1917, w mieście na północy Włoszech- Ferrarze. Lecz już około 1910 roku pewne aspekty tego malarstwa dało się zauważyć na terenie Paryża, jedynego miasta europejskiego, w którym wówczas mogły rodzić się odmienne sobie kierunki. Swe nieprzerwane poszukiwania prowadziło w nim wiele cudzoziemców, można wymienić tu chociażby Brancusi’ego, Modigliani’ego, Pabla Picasso czy Georgesa Braque’a. Wówczas analizowali oni przedmioty z wielu punktów widzenia. Metafizyczne malarstwo powstało w Paryżu póki jeszcze nie zyskało swej oficjalnej nazwy. Warto powiedzieć tu o postaci Guillaume’a Apollinaire’a znanego nam krytyka sztuki, poety, pisarza czy redaktora naczelnego czasopisma ,,Les Soirées de Paris”, które promowało nowe zjawiska w sztuce i literaturze. Apollinaire wówczas przez swe zainteresowania związany był z braćmi de Chirico. W takim właśnie otoczeniu Giorgio de Chirico oraz jego brat Andrea wypracowali swą własną drogę malarską. Obrazy G. Chirico ukazują nam wpływ wielu miast, w których artysta kształtował swą twórczość. Narodziny w greckim Volos w Tesalii czy studia malarskie w Atenach, przyczyniły się w dużym stopniu do Jego inspiracji antykiem, co doskonale obrazują wyobrażenia posągów, kolumn, popiersi czy kapiteli. Artysta wraz z wujem Gustavem przebywał we Florencji co zaowocowało wizerunkiem wielu renesenasowych placów na płótnach. Giorgio de Chirico jak i wielu malarzy tworzących małą awangardę malarstwa metafizycznego pragnęli przekraczać fizyczną rzeczywistość. Wówczas chcieli oni stworzyć metarzeczywistość, która winna być zbudowana z obrazów iluzyjnie zamieszkanych, pełnych symboli. Malarstwo metafizyczne jako włoski termin Pittura metafisica, zastosowany przez Apollinaire’a i Alberta Savinia, włoskiego malarza, pisarza i kompozytora miało wprowadzać widza w królestwo tajemnicy, gdzie przedmioty wyrwane ze swego kontekstu nabierają nowego znaczenia. Malarstwo Giorgio de Chirico idealnie obrazują słowa wyżej wspomnianego Guillaume’a Apollinaire’a:

,,Sztuka Chirica nie jest malarstwem w tym sensie, jaki dziś nadaje się temu słowu. Można je nazwać zapisem snu. Za pomocą sięgających niemal w nieskończoność  arkad i fasad, o długich prostych liniach, natrętnej obecności surowych w kolorze mas, widmowego światłocienia- udaje mu się osiągnąć poczucie przestrzenności, osamotnienia, bezruchu, ekstazy, jaką czasami, kiedy zasypiamy wywołują w nas obrazy wspomnień…Giorcio de Chirico jak nikt inny wyraża patetyczną melancholię końca pięknego dnia w jakimś włoskim miasteczku, gdzie z głębi opustoszałego placu wyłania się panorama galerii, portyków i pomników przeszłości (…)

Powyższy obraz zatytuowany Pieśń miłosna ukazuje nam na pierwszym planie zieloną piłkę a tuż za nią gipsową głowę pochodzącą z klasycznego posągu, która zamieszczona jest na tablicy wraz z czerwoną rękawicą. Kolejno warto zwrócić uwagę na dalszy plan, czyli mur wraz z fragmentem przejeżdżającego pociągu. Poprzez wyrywanie przedmiotów z ich kontekstu oraz zestawianie ich w różny sposób spotykamy się z pewną grą, labiryntem, utajnionym przesłaniem. Często na płótnach artysty ocienione pasaże, architektura buduję atmosferę melancholii i niepokoju. Chodź prócz ocienionych połaci wzbudzających w Nas niepokój, to konfrontowanie przedmiotów o różnym przeznaczeniu staje się tu działaniem najważniejszym, bowiem zmusza nas do myślenia gdzie zadajemy sobie pytanie: Co tak naprawdę wspólnego może mieć czerwona rękawica z antyczną głową ? Interpretację pozostawiam już zatem odbiorcy 🙂

 

Me


suculent


me2


detailsfashion


meandarchitecture


bowandtrousers

nudecoat


details3

The few shoots from National Museum in Poznań

words-1-300x237

Galeria Sztuki Polskiej od końca XVIII wieku do 1945

 

Efektowna rzeźba autorstwa Franciszka Blacka artysty urodzonego w Warszawie w 1881 roku, czynnie działającego w Paryżu oraz Szwajcarii. Black w swej twórczości skupiał się między innymi na wykonywaniu portretów w wielu gatunkach rzeźbiarskich, wiele z nich odnaleźć możemy w formach nagrobnych paryskich cmentarzy czy Muzeum Saint-Maur-des-Fossés oraz w Bibliotece Polskiej w Paryżu. Dzięki woli artysty do  zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu trafiły  24 rzeźby jego autorstwa. Jedną z nich jest portret hrabiny Boisouvray wykonany z białego marmuru, podkreślający dziewczęcą delikatność modelki. Black zachowując idealne proporcje oraz zróżnicowania fakturowe, przestawia nam marmur jako idealny materiał rzeźbiarski. Jest ona świetnym przykładem harmonijnego portretu dziewczęcego. Rzeźba znajduje się w Galerii Sztuki Polskiej od końca XVIII wieku do 1945.

 

sculpture

sculpture2

Franciszek Black, Portrait of Count Boisrouvray, marble, 1917.


painting

detail

details2

Wacław Borowski, Womens, oil on canvas, 1939.

Kobiety widziane oczami Wacława Borowskiego, artysty urodzonego w Łodzi, trudniącego się w malarstwie, grafice, litografii oraz scenografii. Znany jako współzałożyciel i członek warszawskiej grupy Rytm w latach 1922-1932, propagującej idee różnych odmian nowego klasycyzmy oraz sztuki narodowej. Borowski to zatem idealny przykład artysty, wpisującego się w estetykę nowego klasycyzmu lat 20,30. W jego twórczości malarskiej zauważyć możemy wpływy paryskie, szczególnie inspirował się pracami Matisse’a czy André Deraina. Czynny udział w Stowarzyszeniu Artystów Polskich „Rytm” zaowocował przyjaźnią ze znanym wówczas malarzem i rysownikiem Eugeniuszem Żakiem. Borowski wraz z przyjacielem stylizował się głównie na włoskich mistrzach okresu Quattrocenta, tym samym dając początek nowemu stylowi. Para przyjaciół stworzyła własny, unikatowy styl w którym arkadyjski wyraz i liryczny nastrój, są jego ważnymi elementami . Borowski doskonale radził sobie z zasadami komponowania obrazu, na co wpływ miało w dużej mierze poznawanie tajników sztuki renesansu dzięki licznym podróżom do Włoch. Idealnym tego przykładem jest powyższa kompozycja z dwiema kobietami w centralnej części. Większość prac artysty, przepełniona jest magią teatralnych ujęć co doskonale widać na powyższym płótnie ♡

Co ciekawe, artysta projektował również banknoty dla Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych 🙂

banknot_20zl_1940


PruszkowskiArt

detailPruszkowski

Tadeusz Pruszkowski, Self-portrait, oil on canvas, 1926.

Kolejny przykład artysty związanego z ugrupowaniem Rytm. Malarz, krytyk i pedagog, głównie związany twórczo z Warszawą i Kazimierzem Dolnym. W 1922 roku otrzymał miano profesora w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Pracownia malarza w akademii skupiała wielu studentów, których działania doprowadziły do powstania czterech ugrupowań artystycznych. Były to: Bractwo św. Łukasza, Szkoła Warszawska, Loża Wolnomalarska i Grupa Malarska, które propagowały założenia malarza. Na początku drogi artystycznej, Pruszkowski podejmowałam tematykę historyczną by następnie poświęcić się malarstwu portretowemu. Na płótnach malarza widnieje wiele osobistości pochodzących wówczas z  różnych elit intelektualnych. Rzadziej malował on pejzaże czy martwe natury. W 1914 roku odbyła się jego pierwsza indywidualna wystawa w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Artysta w swej twórczości opierał się na dobrym rysunku, uwypuklając tym samym plastyczność form. Z biegiem czasu kolorystyka portretów ręki T. Pruszkowskiego ulegała zmianie. Prezentowany autotoportret artysty z Muzeum Narodowego w Poznaniu prezentuje nam zwartą formę, w której to utożsamianie z rolą clowna pokazuje nie tylko dystans artysty do samego siebie, ale co istotne aspekt psychologiczny widoczny w wielu innych portretach. Autoportret jako clown to swoista gra z odbiorcą…

*

PAN Archiwum Warszawa.


paintings

detail5

Władysław Lam, Still Life, oil on canvas, 1923.

Władysław Lam to malarz, grafik jak i krytyk sztuki, kształcący się pod skrzydłami samego Teodora Axentowicza i Józefa Mehoffera. Urodzony w 1983 roku w Harcegowinie, związany był z Wydziałem Architektury Politechniki Lwowskiej, a tuż po wojnie z Katedrą rysunku, malarstwa i rzeźby – Politechniki Gdańskiej. W swej twórczości podejmował się kompozycjom figuralnym, pejzażom czy portretom. Martwa natura z 1923 ukazuje nam chromatyczną kompozycję, w której to zauważyć możemy związek z formizmem. Artysta bowiem upraszcza formy, dążąc tym samym do geometryzacji, a wszystko to potęguje płaska plama barwna.  Martwa natura dzięki licznych kontrastom jest dla nas przejrzysta i czytelna.


composition

Maria Nicz-Borowiakowa, Musical Theme, collage, 1925.

composition2

Maria Nicz-Borowiakowa, Nude, oil on canvas, 1924.

Jako jedna najpopularniejszych przedstawicielek polskiego konstruktywizmu, w swej twórczości odwoływała się do awangardowej estetyki. Postawa twórcza artystki wiązała się ze znajomościami jakie nabyła w okresie studiów, głównie plenerów w Bukowinie i Niedzicy gdzie obcowała między innymi z Mieczysławem Szczuką, Henrykiem Stażewskim czy Teresą Żarnower. Brała ona czynny udział w ugrupowaniu Blok i Praesens. Co istotne, Borowiakowa często odnosiła się do kubizmu, którym zaraziła się podczas podróży do Paryża 1922 roku. Artystka tworzyła wiele kompozycji jak akty czy martwe natury, dbając przy tym o ład kompozycji oraz wykorzystując tym samym wiele geometrycznych form. Pod koniec 1924 roku, zaczęła tworzyć swe pierwsze kompozycje abstrakcyjne, na których dokładnie określała porządek rozmieszczania barw. Z czasem Maria Nicz-Borowiakowa zaczęła stosować technikę kolażu. Jak w przypadku powyższej kompozycji z 1925 roku gdzie fragmenty listew oraz drewniane półkule o różnej wielkości nakleiła na pomalowaną wcześniej płaską powierzchnię. Będąc w Galerii Sztuki Polskiej od XVIII w. do 1945 warto chodź na chwilę zatrzymać się przed pracami jej autorstwa, które stanowią dla nas świetny przykład ładu i porządku kompozycji.


Opening. Magic Square at PGS, Sopot

mnn

 

image37

 

image28        Compositions by Henryk Stażewski

 

image17

image24 Wojciech Fangor, E15, oil on canvas, 128 x 128 cm, 1966  / Jankilevitsch Colletion

 

image7

image6 Emilia Bohdziewicz, Thread Drawing Nr 26, 1993, 60 x 60 cm, private collection

 

image29

 

image26

image27

Compositions by Ryszard Winiarski

image30

Andrzej Urbanowicz, Black Square, 41 x 41 cm, 1969, private collection

 

image34

Kazimierz Malewicz, Two Suprematist Drawings, 1927

 

mn

Wilhelm Sasnal, Man with child, oil on canvas, 2001